NASZA GALERIA - Galeria prac

łodzianka ukończyła PLSP oraz filologię polską .Początki malarskie to rozpoczęte w dzieciństwie kopiowanie ilustracji z książek W miarę upływu czasu i rozwoju umiejętności prace stawały się coraz bliższe oryginału. Podjęła kurs przygotowawczy w domu kultury i rozpoczęła naukę w liceum plastycznym. Ulubiona technika to akwarela ale również lubi malować olejnymi pastelami. Malowała również portrety na zamówienie. Poza plastyką interesuję się również psychologią, filozofią, etyką i dziennikarstwem. Przeprowadziła wywiad na temat działalności „Naszej Galerii” dla pisma zajmującego się zagadnieniami ekonomii społecznej i szeroko pojętą aktywizacją osób niepełnosprawnych. Do projektu „Nasza Galeria” zgłosiła się po to aby zaprezentować swój dorobek i wrócić do malowania po długoletniej przerwie. Przekonał ją profesjonalizm i dobra organizacja oraz osiągnięcia „Naszej Galerii”. Udział w projekcie pozwolił pani Magdalenie ocenić swoje możliwości i poznać opinię na temat namalowanych prac, skłonił do przemyśleń nad głębokim sensem wspierania twórczości osób chorych. Zdaniem artystki, „Sztuka to istotny i skuteczny rodzaj terapii sprowadzającej pole widzenia do najważniejszej miary jaką jest człowiek”.

urodzony w Trembowoli , od 1946 roku mieszka w Łodzi. Z wykształcenia plastyk, obecnie na emeryturze. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Początek twórczości to prowadzenie zajęć z malarstwa w Ognisku Plastycznym, kierowanie pracownią plastyczną w firmie reklamowej, scenografia filmowa w Wytwórni Filmów. Laureat wielu konkursów z grafiki użytkowej. Projektował też plakaty. Został wyróżniony jako Zasłużony Pracownik Reklamy m. Łodzi. Ulubieni artyści to Jerzy Kossak, Edouard Manet, Jan Stanisławski, Wojciech Kossak. Malarstwo pana Eligiusza to przede wszystkim kopiowanie znanych ( Kossaka, Klimta) i mniej znanych obrazów różnych twórców. Kopiując cudze obrazy stara się to robić najlepiej jak potrafi, ”poszukując w nich tego, co jest indywidualne dla każdego artysty, dla każdego obrazu”. Artystyczne działania to ogromna pasja, która daje spokój i oderwanie się od problemów codziennego życia. Poza działalnością plastyczną pan Eligiusz lubi majsterkować, jego hobby to przede wszystkim stare zegary. Po przerwie powrócił do projektu „Nasza Galeria”, w którym uczestniczył już w 2005 roku. Oczekiwania związane z uczestnictwem w tym projekcie to promowanie swoich prac jak również ich sprzedaż.

mieszkanka Tomaszowa Mazowieckiego, maluje od lat 60-tych. Zaczynała od rysunku, grafiki (linoryt, monotypia). Maluje akwarelami, pastelami, mniej farbami olejnymi. Pani Maria to były członek grupy plastycznej nauczycieli przy ZNP w Łodzi, od 1966 r. współzałożyciel Stowarzyszenia Amatorów Plastyków w Tomaszowie Mazowieckim – uczestnik do dziś, również uczestnik plenerów organizowanych przez ZNP w Łodzi, przez SAP W Tomaszowie Mazowieckim, uczestnik ogólnopolskich plenerów w Rzeczycy, Sadlinkach, Tczewie, Zielonej Górze, Małeczu, laureatka wielu nagród i wyróżnień w Skierniewicach i Zielonej Górze. Preferuje malarstwo realistyczne, fascynuje ją impresjonizm i postimpresjonizm . Uprawianie sztuki to drugie życie, to codzienna potrzeba uzupełniania całości życia, terapia psychiczna, potrzeba kontaktu ze sztuką i ludźmi. Z uczestnictwem w projekcie „Nasza Galeria” wiąże nadzieję na rozwijanie nowych technik, poznanie wielu zagadnień z dziedziny tworzenia, uczestnictwo w plenerach i wystawach a przede wszystkim możliwość kontaktu z szerszym gronem osób zainteresowanych twórczością plastyczną.

pochodzi z Łodzi, od dzieciństwa wykazywała zdolności plastyczne. Pod okiem pana Gieragi przygotowywała się do złożenia prac na egzamin do ASP. Niestety, los pokierował inaczej - zdecydowała się studiować medycynę. Już jako lekarz powróciła do węgla i farb. Nieśmiało zaczęła próbować różnych technik: akwareli, grafiki, oleju. Najbardziej interesuje się rysunkiem. Mając podstawy z zakresu anatomii, stara się odtwarzać rysunki Leonarda da Vinci. Dobrze odnajduje się w akwareli, maluje również prace w oleju. Uprawianie sztuki ma ogromny wpływ na życie artystki. Stanowi znakomitą odskocznię od wszechogarniającego stresu i tempa życia. Daje możliwość wyciszenia i kontemplacji piękna. Stanowi najlepszą terapię.

Oczekiwania związane z uczestnictwem w projekcie „Nasza Galeria” to chęć zmierzenia się z materią w tym zakresie. Artystkę interesuje, czy jej prace mają walor artystyczny i chciałaby poddać je ocenie publicznej.

Łodzianin, z wykształcenia artysta plastyk, ukończył Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych, ma 55 lat i obecnie przebywa na rencie z określonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Można powiedzieć, że jest świeżym nabytkiem „Naszej Galerii”, gdyż do projektu został przyjęty w październiku br. Mówi, że informacje o samym przedsięwzięciu zawdzięcza Internetowi. Spodobała mu się przede wszystkim oferowana przez Naszą Galerię pomoc w upowszechnianiu i sprzedaży prac artystów niepełnosprawnych. Jednym z bezpośrednich czynników, które skłoniły go do zgłoszenia się do projektu była właśnie niezbyt łatwa sytuacja materialna, w jakiej artysta się aktualnie znajduje. Dotychczas z przyczyn obiektywnych - nie będąc członkiem projektu - nie mógł brać udziału w jego przedsięwzięciach, a jak na razie mówi jedynie o pewnej satysfakcji, jaką zyskał dzięki projektowi, a wiąże się ona z dokonanej przez Naszą Galerię wyceną jego prac… Jerzego Zacharę interesuje wiele dziedzin sztuki. Wymienia wśród tradycyjnych jej gałęzi plastykę, muzykę, literaturę. Dziś bardzo lubi rysunek. Dodaje przy tym ironicznie, że wg niego najlepszą inspiracją dla artysty jest faza maniakalna schizofrenii. Od 4 lat maluje akrylowe portrety, inspirowane po części ekspresyjnymi zdjęciami, obrazującymi np.: krzyk, ostry makijaż oraz abstrakcje. Poza klasycznymi blejtramami używa do tego cienkich płyt (3 mm) oraz papieru. Istotny wpływ na aktualne tempo malowania obrazów ma jego zdaniem datująca się od dwu lat fascynacja wschodnią kaligrafią. Twórcze działanie jest dla artysty autoterapią. Mówiąc o swoich sukcesach Jerzy Zachara, wskazuje na opublikowanie w kultowym „Brulionie” dwóch jego opowiadań i kilkunastu wierszy. W przyszłości - jak mówi - chce robić swoje, przy czym zastrzega, że stanowczo powinien zwolnić tempo tworzenia swoich prac. Dodaje, że oprócz działań plastycznych fascynuje go pisarstwo. Dlatego tworzy nie tylko wiersze, ale różnego typu teksty. Wyjaśnia, że na podstawie przeczytanych lektur i doświadczeń wypowiada się na temat swojego postrzegania chorób psychicznych. Bardzo wiele czyta, a aktualnie najchętniej jak mówi porusza się w obszarze teorii chaosu oraz mechaniki kwantowej. Interesują go różnorodne wizje rzeczywistości, kształtowane np. przez religie oraz odmienne stany świadomości, jakich doświadcza się w zaburzeniach umysłu pod wpływem narkotyków oraz „sensorycznej deprywacji i modlitwy”. Dąży do tego, aby twórczość dawała mu radość, a nie stała się nużącą powinnością. Jego marzeniem jest, by uniknąć objawów remisji choroby oraz wpływu leków psychotropowych. Często stosowana przez niego metoda rysowania to czynienie tego z zamkniętymi oczyma oraz lewą dłonią. Mówi: walczę z wszelkimi przejawami zracjonalizowanego porządku.

pochodzi z Piotrkowa Trybunalskiego, od dzieciństwa wolała spędzać wolny czas na rysowaniu niż bawieniu się lalkami. Umiejętności plastyczne ujawniły się już w szkole podstawowej, rozwijała je na zajęciach kółka plastycznego. Z powodu braku liceum plastycznego w Piotrkowie, ukończyła Liceum Ogólnokształcące jednak cały czas uczestnicząc w zajęciach kółka plastycznego. Po dwudziestoletniej przerwie powróciła do pasji malowania, która tkwiła w niej od zawsze. Zaczęła uczęszczać na zajęcia Studia Plastycznego organizowanego przez piotrkowskie BWA i do Pracowni Plastycznej w MOK-u, tam też miała miejsce indywidualna wystawa prac artystki. Trzy z prac zaprezentowanych na tej wystawie obecnie wyeksponowane zostały w jednej z galerii w Berlinie. Maluje farbami akrylowymi. Z powodów zdrowotnych musiała zrezygnować z malowania farbami olejnymi i pastelami. Ulubieni artyści to Picasso – „ze względu na kubizm, a więc brak dosłowności, przez co malarz morze przedstawiać otoczenie według własnego odbioru i według własnej koncepcji, Picasso, Miro, Klee, Serusier, Matisse, Czapski, Taranczewski, Dominik - z powodu używanych kolorów i kontrastowego ich łączenia. Picasso, Dali, Hopper, Wesselmann, Magritte za sposób nakładania farb: płaski, wygładzony, pozbawiony faktury, zaś Stażewski, Strzemiński, Popowa, Kupka - za precyzyjną abstrakcję geometryczną i z powodu używania czystych barw.”

Malowanie daje pani Teresie możliwość odreagowania codzienności a także satysfakcję w postaci miłych opinii, które bardzo dowartościowują i zachęcają do dalszej pracy. Oczekiwania związane z uczestnictwem w projekcie „Nasza Galeria” to wystawa prac, sprzedaż, reklama, doskonalenie warsztatu oraz motywacja do dalszej pracy.

Zawsze była pod wpływem sztuki – zauroczona przyrodą, malarstwem, haftem i światem barw. Po przejściu na emeryturę (walcząc z chorobą i przeciwieństwami losu) w 2003 roku rozpoczęła aktywną przygodę malarską.
Jej obrazy znajdują się w licznych zbiorach prywatnych w kraju i za granicą, u osób kochających naturę i sztukę. Malarstwu poświęciła się bez reszty. Pierwsze malarskie kroki stawiała pod kierunkiem artysty malarza Krystyny Styburskiej w Kole Plastycznym w Klubie WAT (Wojskowej Akademii Technicznej na Bemowie w Warszawie). Chętnie maluje pastelami olejnymi, farbami olejnymi na płótnie oraz na szkle.
W swoich obrazach przedstawia tematy związane z krajami i miejscami, które odwiedzała lub z którymi była związana emocjonalnie. A w nich: „Moja Afryka”; „Pustynie Świata”, „Grand Canyon”, „Elbrus i Rosja”, „Piękno konia…”, „Impresjonizm w malarstwie…”, martwą naturę, pejzaże i „Kwiaty Świata”. Kwiaty malowane w różnych technikach, stylach i kompozycjach, a przede wszystkim pojedynczo, są jej szczególnie bliskie. Ze względu chociażby na niezwykle bogatą ich kolorystykę, stosowaną formę zbliżenia, szeroki zakres pochodzenia – na oglądających pozostawiają niezapomniane wrażenia.
W życiu jest dużo szarości, smutku i problemów. Ziuta w swoich obrazach przedstawia inny, bardzo kolorowy świat i naturę – taką jaką chciałaby widzieć. Na pewno są to obrazy idealizowane i upraszczane, a malarstwo jest dla niej ucieczką od rzeczywistości - poszukiwaniem swojego miejsca na ziemi. Z młodzieńczą pasją i uporem człowieka dojrzałego realizuje własną wizję a otaczającego ją świata. W swoich pracach śmiało posługuje się szeroką paletą barw, od kontrastowych, ostrych, aż do miękkich i łagodnych i nigdy nienasyconych kolorów. Wykonując własne prace oraz malując interpretacje prac mistrzów malarstwa i fotografii, wyłuskuje z nich rzeczywisty autentyzm widzianego przez siebie obrazu. To prawdziwa przemienność treści w czasie i miejscu. Spektrum wybranych prac zadziwia. Są to różne tematy – począwszy od prac realistycznych, poprzez prace z akcentem surrealistycznym, aż do całkowitej abstrakcji. Chętnie bierze udział w licznych malarskich wystawach zbiorowych i Indywidualnych (autorskich), oraz plenerach, gdzie przedstawia plastycznie swój punkt widzenia na przyrodę, naturę i otoczenie, pokazując sprawy dziwne, pełne przesady, wypełnione skarbnicą form i barw, tworząc „Swój Kolorowy Świat”. Zapraszamy również do odwiedzenia strony autorki: www.jzpawlik.pl

mieszkanka Łodzi, malarstwem interesowała się od zawsze. Inspiracją był impuls. Pewnego dnia, przed ok. 28 laty, kupiła pędzel, farby i spróbowała coś namalować. Miała przeświadczenie, że udało się. Od tej pory nieprzerwanie maluje, głównie farbami olejnymi, niekiedy pastelami, czasem rysuje tuszem. Wcześniej uczęszczała na kursy malarstwa organizowane przez Akademię Sztuk Pięknych. Obecnie należy również do Stowarzyszenia Plastyków Amatorów, prowadzonego przy Łódzkim Domu Kultury w Łodzi, gdzie dalej kontynuuje kursy malarstwa ASP, tym razem poprzez osobę pana prof. Ryszarda Hungera, współpracującego ze SPA, udzielającego zrzeszonym w nim członkom konsultacji, które niezwykle sobie ceni. Ulubionymi artystami pani Zofii są impresjoniści. Malowanie jest dla niej ogromną przyjemnością, pozwala zdystansować się do codziennych kłopotów, być bliżej przyrody, dokładniej przyjrzeć się ludziom i otoczeniu. Przystępując do projektu "NASZA GALERIA", ma nadzieję, że poprzez uczestnictwo w nim jej obrazy zostaną zaprezentowane szerszej publiczności, zostaną zakupione, sprawią komuś radość, czy zainspirują do uprawiania twórczości artystycznej inne osoby, czy chociażby zainteresują samą sztuką.

mieszka w Nowogrodźcu. Malowanie i rysowanie towarzyszyły mu „od dziecka”. Zwrócono uwagę na jego zdolności, kiedy był jeszcze mały. Od pierwszych klas szkoły podstawowej uczestniczył w konkursach zdobywając wyróżnienia i nagrody. Tak się jednak złożyło, że nie zdecydował się na kształcenie w Liceum Plastycznym, wybrał technikum. Nie porzucił jednak rysunku, malarstwem jednak nie uprawiał. Pierwszy obraz olejny namalował w wieku 18 lat, po długiej rozmowie z kolega, który sztuką zajmował się dość poważnie. Później było już z górki – po ukończeniu technikum zdał egzaminy na WSP w Zielonej Górze – kierunek Wychowanie Plastyczne. Na III roku przerwał studia z powodu choroby. Kilka lat przepracował w Domu Kultury w Nowogrodźcu na stanowisku instruktora plastyki i fotografii, w dziedzinach, w których czuje się najlepiej. W tym czasie uczestniczył w kilku wystawach zbiorowych o charakterze lokalnym oraz jednej w Niemczech. Techniki, w których dobrze się czuje to: olej, pastele i rysunek. Gra na gitarze w big bandzie w Bolesławcu, co również daje mu ogromną satysfakcję, czasem pisze wiersze.. Okres pracy w Domu Kultury umożliwił przekazanie swojej wiedzy i pasji młodym ludziom. Malarstwo i fotografia to sposoby na pozostawienie czegoś po sobie, ale również na wyrażenie tego co się czuje, jak widzi się świat. Od czasu kiedy zajął się poważnie malarstwem i fotografią, zaczął inaczej patrzeć na świat, dostrzegać szczegóły, których wcześniej nie zauważał. Kiedy koncentruje się na przedmiocie, który chce namalować, zaczyna dostrzegać więcej szczegółów, niż kiedy patrzy tak po prostu...Ceni Rembrandta za mrok, Turnera za światło, Malczewskiego za kolory, Dudę –Gracza i Beksińskiego za technikę. Nie wzoruje się na konkretnym artyście, ale czasem stara się naśladować czyjś styl. Czasem też kopiuje obrazy , co pozwala mu dostrzec mnóstwo nowych kolorów, których raczej nie używa. Kiedy maluje lub rysuje z natury odczuwa większy kontakt z rzeczywistością . Większa część rysunków powstaje jednak z wyobraźni. Zaczyna od kilku kresek, kółka, liścia a potem to rozwija. Jest to uzewnętrznienie artysty, tego co jest gdzieś uświadomione i nieświadome. Czasami w ten sposób wyrzuca lęki, złość. Malowanie jest też sposobem podreperowania budżetu, co stanowi duże wyzwanie, kiedy maluje na zamówienie. Jest to bardzo motywujące do pracy i wysiłku. Tak uważa artysta.. Ogromną radość sprawia mu uczestnictwo w projekcie „Nasza Galerii”, szczególnie poznawanie nowych ludzi.

Moja pierwsza przygoda z malowaniem zaczęła się prawie dziesięć lat temu. Pierwsze podobrazie ( robione domowym sposobem ), pędzel i farby dostałam od koleżanki, która dała mi również wiarę w to, że można odkrywać i rozwijać nowe pasje w każdym wieku. W 1999 r. przystąpiłam do Stowarzyszenia Amatorów Plastyków w Tomaszowie Maz.. Od tego czasu brałam udział w plenerach malarskich, wystawach i konkursach plastycznych. Najbardziej lubię malować farbami olejnymi i pastelami. Głównie są to prace przedstawiające pejzaże, czasem martwą naturę lub portrety. Fascynuje mnie piękno i harmonia, którą tworzy sama natura. O "Naszej Galerii" dowiedziałam się od koleżanek poznanych na plenerach. Jestem szczęśliwa, że dzięki uczestnictwu w projekcie dano mi szansę na poznanie innych jeszcze twórców, dzięki którym będę mogła wzbogacić wiedzę i zdobywać cenne doświadczenia.

Moje pierwsze prace-pastele olejne na płycie pilśniowej-powstały w styczniu 1998 roku. Od marca 1998 malowałem obrazy olejne. Część z nich eksponowana jest na obecnej wystawie, część wystawiona jest w Galerii ŁDK z okazji jubileuszu Stowarzyszenia Plastyków Amatorów, do którego należę. Wcześniej moje prace były wystawiane na amatorskich, zbiorowych wystawach w Klubie Garnizonowym Wojska Polskiego w Łodzi oraz Łódzkim Domu Kultury.

Urodziłem się w 1947 roku w Chełmie woj. Lubelskie. Od urodzenia jestem osobą głuchoniemą. Dzieciństwo spędziłem w Jeleniej Górze u dziadków. Matka była pracownikiem umysłowym a ojciec leśniczym. Uczęszczałem na zajęcia plastyczne do Domu Kultury w Poznaniu, gdzie malarstwa uczył mnie profesor poznańskiej ASP. Uwielbiam malarstwo Kossaka, Matejki i Chełmińskiego, na których to mistrzach się wzorowałem. W dzieciństwie mój ojciec zabierał mnie na wędrówki do lasu, sam lubił rysować przyrodę. Swą postawą zaszczepił we mnie chęć do rysowania i malowania. W roku 2007 opiekun z Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta zainteresował się moim malarstwem i namówił do współpracy z „Naszą Galerią”.
Amator z Łodzi. Wypracował techniki i rzemiosło malarskie na bardzo dobrym poziomie. Maluje od dawna. Brał udział w kilku warsztatach i plenerach malarskich niesłyszących. Miłośnik kotów.

Malarstwem i historią sztuki interesowałam się w szkole średniej a później na studiach oraz podczas pracy w zawodzie nauczyciela języka polskiego. Lubiłam oglądać albumy z reprodukcjami obrazów malarzy europejskich i polskich. Chętnie czytałam książki biograficzne związane z życiem i twórczością artystów.
Po przejściu na emeryturę zaczęłam dużo podróżować zarówno po Polsce jak i krajach europejskich. Na wycieczki zagraniczne wyjeżdżałam z Muzeum Sztuki w Łodzi. Odwiedzaliśmy muzea związane z dziejami malarstwa. Zwiedziłam muzea w Paryżu, Londynie, Brukseli, Amsterdamie, Berlinie, Oslo, Pradze, itd. Tam miałam możność podziwiania oryginalnych malarskich obrazów. Wreszcie chciałam sama coś namalować. Zapisałam się na zajęcia plastyczne do Klubu Nauczyciela i zaczęłam malować w technice akwareli. Brałam udział w wystawach zbiorowych – zdarzało mi się otrzymywać wyróżnienia a nawet raz drugą nagrodę. Zapisałam się do Stowarzyszenia Plastyków Amatorów przy ŁDK, gdzie z zainteresowaniem słuchałam uwag p. prof. Ryszarda Hungera na temat namalowanych przez siebie i koleżanki obrazów. Zorganizowałam dwie indywidualne wystawy malarskie. Zaczęłam brać udział w kursach plastycznych. Później moja sytuacja życiowa ułożyła się tak, iż przestałam malować i uczęszczać na zajęcia plastyczne. Obecnie wróciłam do malowania. Uczestniczę w zajęciach plastycznych prowadzonych przez artystę plastyka w ŁDK. Chętnie korzystam z zaproszeń gminnych ośrodków organizujących plenery. W roku 2008 podczas wakacji brałam udział w plenerach malarskich w Rzeczycy i Skoszewach. Obrazy moje były wykorzystywane do kalendarza gminnego.

Pochodzę z malej wsi Siemianice i z stamtąd czerpie inspiracje tam jest mój dom i całe moje dzieciństwo , które spędzałam na strychu malując . Mój pseudonim artystyczny to DZIDZIUS, gdyż dziecięcy sposób patrzenia na świat pomaga mi w malarstwie .Jako dziecko malowałam –(robaki zwierzęta ,znaki horoskopu i siemienickie trawy) były to prace malowane szkolna plakatówka na płótnie .

Pierwsze obrazy olejne powstały inspirując się Salwadorem Dalii gdzie w bibliotece szkolnej z encyklopedii podglądałam dzieła Mistrza, do tej pory Salwador Dalii jest moja inspiracja i tak powstał cykl „Salwador i DZIDZIUS”. I w taki sposób rozwijała się moje pasja malowania od pejzaży do abstrakcji .Od pięciu lat jestem mieszkanka Słupska i zapisałam się do Domu Kultury do” Koła Amatora Plastyka”. Tam pierwszy raz się zetknęłam z malowaniem architektury .Na początku sprawiało mi to trudność ale po wyjazdach na plenery nabrałam odwagi i nawet polubiłam architekturę .Najbardziej lubię malować” Miasta Nocą”. Odkrywać nowe miejsca ,poznawać nowych Luzii, poszukiwać nowych inspiracji. Ciężko mi pisać o sobie samej ,bo mam tysiące pomysłów na minutę ,oprócz malarstwa zajmuje się tez tworzeniem własnej biżuterii z miedzi ,oraz fotografią. Mam takie zdanie niech moje prace mówią same jaka jestem .

data urodzenia: 19.01.1953 r. rodzina: dwójka dorosłych dzieci: córka i syn oraz czworo wnucząt.
Całe życie mieszkam w Nakle. Malarstwem i rysunkiem zajmuję się od 18-go roku życia. Tematem moich obrazów są pejzaże, widoki. Rysuję także portrety dzieci, dorosłych jak i zwierząt. Moje prace wystawione są na różnych wystawach indywidualnych jak i zbiorowych w kraju i zagranicą (Niemcy). Bardzo często zapraszana byłam na malarskie plenery, dzięki którym zwiedziłam wiele miejscowości w Polsce. Gro moich obrazów jest porozsyłanych po świecie do mojej rodziny, m.in. w Hiszpanii oraz znajdują się u osób prywatnych, które nabyły moje obrazy podczas wystaw. Bardzo często biorę udział w różnego rodzaju aukcjach charytatywnych oraz co roku wystawiane są moje prace podczas akcji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, z których pieniądze przeznaczone są na cele dobroczynne. W moim rodzinnym mieście, w Powiatowym Domu Kultury, prowadziłam zajęcia plastyczne dla dzieci, jak i w Mroczy dla osób chorych na schizofrenię. Jednym z moich osiągnięć jest zdobycie pierwszego miejsca w konkursie malarskim „Osobistości Powiatu Nakielskiego”.
Lubię także pisać wiersze o tematyce miłosnej oraz o życiu codziennym jak i o śmierci. Obecnie jestem na rencie z powodu stanu zdrowia i poruszam się o kuli. Lubię słuchać muzyki poważnej (Mozarta), ponieważ ona uspokaja mnie i pomaga mi tworzyć. Słucham także opery i operetki. Fascynuje mnie sztuka baletowa, ponieważ sama za młodych lat uczęszczałam na lekcje baletu przez siedem lat.

Urodzona w 1937 roku. Wykształcenie średnie.
Do Stowarzyszenia Plastyków Amatorów wstąpiłam w 2002 roku. Maluję techniką olejną, ostatnio więcej akrylem. Preferuję pejzaże, martwą naturę oraz kwiaty. Uwielbiam plenery.
Brałam udział w wystawach zbiorowych.

Mieszkam w Łodzi, z zawodu jestem ekonomistką. Do momentu wypadku samochodowego pracowałam 37 lat w księgowości, w tym 7 lat jako główna księgowa. Wówczas dostałam pierwszy raz pędzel i farby olejne i podobrazie. I tak zaczęłam malować pokonując chorobę i doznane urazy po przeżytym wypadku. Wówczas poczułam potrzebę malowania, była i jest to dla mnie terapia wyciszenia po stresującej pracy, a jednocześnie ucieczka od szarości problemów dnia codziennego w inny świat barw piękna, które tak krótko trwa zmieniając nieustannie swoje oblicze. Podziwiam impresjonistów, szczególnie twórczość Vincenta van Gogha i wielu innych wspaniałych malarzy.
Pierwsze kursy plastyczne w 2005 r. były w „Klubie Nauczyciela” w Łodzi, potem pracownia Klubu Plastyka i Stowarzyszenie Plastyków Amatorów, konsultacje u pana prof. Ryszarda Hungera. W 2007 r. kurs „Perspektywa światło i cień” u pana prof. Marka Saka. Maluję kwiaty, pejzaże, technika: akwarela, akryl, olej, pastel suchy, węgiel, tusz, sucha igła i linoryt.

Urodziłam się w 1967 roku w Tomaszowie Mazowieckim. W latach 1988 – 2000 pracowałam w PKO BP w Tomaszowie Maz. W latach 2001 – 2005 byłam pracownikiem Kancelarii Doradztwa Podatkowego w Ujeździe. Obecnie jestem rencistką. Od 2007 roku jestem członkiem SAP w Tomaszowie Mazowieckim. Uczestniczyłam w wystawach zbiorowych w 2007 i 2008 r. W 1989 roku debiutowałam w ogólnopolskim konkursie poetyckim. Wyróżnienia w konkursie w 2005 roku za wiersz „Mała syrenka”, w 2006 roku – wydrukowane dwa wiersze w tomiku pokonkursowym w Tomaszowie Mazowieckim „Pilica” i „Stracone pokolenie”

Nauczycielka, absolwentka Liceum Pedagogicznego w Tomaszowie Mazowieckim oraz Uniwersytetu Łódzkiego. Mieszka w Justynowie. Najbardziej ceni sobie lata pracy w szkole jako nauczycielka klas młodszych i plastyki ( po ukończeniu Studium Plastyki w Warszawie ). Malarstwo traktuje jako pasję, ciągłe poszukiwania, doskonalenie wiedzy i umiejętności. Ulubionymi tematami malarskimi są pejzaże, kwiaty, martwa natura - malowane olejem, akrylem, rysowane tuszem. Ma w swym dorobku udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych organizowanych przez Stowarzyszenie Plastyków Amatorów w Łodzi i Klub Plastyka przy ŁDK. Nagradzana w konkursach ogólnopolskich, m.in. w Łodzi, Zielonej Górze, Tomaszowie Mazowieckim, Skierniewicach. Maluję bo: tego potrzebuje moja dusza, podziwiam malarstwo od dawna, malowanie stało się moją pasją, kocham przyrodę, zwłaszcza kwiaty, potrzebuję ciągłego samokształcenia, poznawania, poszukiwania, potrzebuję kontaktów z innymi ludźmi, malowanie daje mi radość, czasem zapomnienie o kłopotach, niepełnosprawności.

Urodzony w Łodzi z duszą „Wilka Morskigo”, malował „od zawsze”. Od końca 2002 roku należy do Stowarzyszenia Plastyków Amatorów przy ŁDK gdzie regularnie doskonali swoją pasję na zajęciach i plenerach. Maluje akwarelą, olejami, akrylami i pastelami. Podziwia wielu dawnych mistrzów zagranicznych i polskich, ze współczesnych - lubi polskich i angielskich marynistów (Suchanek, Mokwa, Werka, Woźniak). Jednak żadnego z nich nie naśladuje, stara się mieć własny styl. Od lat odwiedza muzea, galerie, wystawy. Ma wiele zainteresowań. Projektuje łodzie i jachty, buduje modele szkutnicze i lotnicze, dużo majsterkuje. Ogromną przyjemność i satysfakcję sprawiłoby Stefanowi Workertowi publiczne zainteresowanie jego malarstwem jak również sprzedaż niektórych prac.

Jest samoukiem, przez długi czas jej prace oglądali wyłącznie rodzice, później przez pewien czas korzystała z opieki plastycznej w 5DPS-ie. Fascynuje ją technika collage’u, opracowała swój własny styl, który określa „wycinanką linearną”. Inspirację stanowią dla niej późne prace Mattise’a. O Naszej Galerii wie od początku istnienia tego miejsca, jednak jej prace dopiero w zeszłym roku zostały zakwalifikowane do udziału w projekcie „NASZA GALERIA”. Mieszka w Aleksandrowie Łódzkim, od 2001 roku uczęszcza na zajęcia plastyczne łódzkiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Tematem jej prac są zwierzęta: psy, koty, konie, ptaki, różnej maści drapieżniki, ostatnio stworzyła scenę polowania. Na pierwszy rzut oka prace Ewy Pietrzykowskiej przypominają podmalowane, kolorowe rysunki, jednak przy wnikliwszym oglądzie ujawniają skomplikowaną, pracochłonną technikę – to misterne wycinanki, z pietyzmem łączone z wielu cienkich pasków papieru. Artystka doskonali ten warsztat od wielu lat. I trzeba przyznać, że jej miniatury (preferuje format pocztówki) robią wrażenie. – „Trzeba mieć w sobie ogromne pokłady cierpliwości i naprawdę kochać sztukę, żeby pracować i osiągać efekty w takiej technice” – zapewnia Ewa Pietrzykowska. Oprócz wycinanek rysuje ołówkiem portrety znajomych z Uniwersytetu Trzeciego Wieku, niedawno zaczęła też malować farbami akrylowymi. Swoimi pracami lubi obdarowywać rodzinę i przyjaciół – są idealne na miły, niezobowiązujący prezent. Warto o tym pamiętać odwiedzając Naszą Galerię, w której wycinanki artystki z Aleksandrowa są w stałej ofercie sprzedaży.

Urodzony i zamieszkały w Ostródzie, uprawia sztukę, która jest sposobem na zrozumienie świata i siebie, „jest podróżą z zaścianka ciała do światów bez granic”- tak twierdzi artysta. Tworzy, bo chce rozmawiać, porządkować myśli, znajdować sedno życia. Pisze poezję, rysuje, maluje, robi to po swojemu czyli syntetycznie minimalizuje środki poszukując przenośni i skrótu, bo nie realizm odwzorowania, a to „coś” powoduje, że jesteśmy „siebie bliżej”, uprawianie sztuki nie dało mu usnąć pod płotem codzienności, jest oddechem dzięki któremu można dalej zajść, tworzenie, to jego zwielokrotnianie – to słowa samego artysty. Ulubieni artyści Ireneusza Betlewicza to: Gielniak, Bosch, Stajuda, Beksiński. Poprzez uczestnictwo w projekcie „Nasza Galeria” oczekuje nowych kontaktów z ludźmi równie mocno uduchowionymi, znajdowanie nowych miejsc wystawienniczych a poprzez popularyzację swojej twórczości oczekuje potwierdzenia, że sztuka nie dzieli się na sztukę sprawnych i niepełnosprawnych.

Zamieszkała we Włocławku, jak sięga pamięcią miała potrzebę rysowania i malowania na wszystkich białych powierzchniach, które ujrzała – były to okna framugi drzwi i wszystkie zeszyty w latach szkolnych. Jednak musiała uczyć się w innym kierunku - rodzice nie aprobowali jej zainteresowań. Po zakończeniu aktywnej pracy zawodowej i wychowaniu wspólnie z mężem trójki wspaniałych dzieci powróciła do młodzieńczej pasji; malowania, już bez ograniczeń czasowych. Od tej pory, każdy dzień bez malowania uważała za stracony. Stosuje różne techniki malarskie takie jak: olej, akryl, akwarela, tempera i tusz. Jednak najbardziej uważa technikę olejną, …prace utworzone tą techniką maja duszę i pozytywną energię – twierdzi autorka. Obecnie zależy jej na dojściu do własnego widzenia dlatego porzuciła komercyjne widzenie świata i szuka siebie, swego spełnienia się w malarstwie. Podziwia impresjonistów szczególnie twórczość Vincenta van Gocha. Uprawianie sztuki jest dla niej spełnieniem marzeń, chciałaby malować dużo i bez przerwy. Malowanie działa na nią jak lekarstwo, …tak dziwnie się dzieje że w trakcie malowania tracę poczucie czasu, nic mnie wtedy nie boli, nie rozmyślam o niczym innym niż malowanie, jest dla mnie terapią po latach pracy i stresującego życia – opowiada o swojej pasji artystka. Chciałaby pojechaniu na plener, brać udział w konkursach i wystawiać w salach wystawowych z prawdziwego zdarzenia. Jest jej ciężko, ból kręgosłupa uniemożliwia wyruszać samej w plener z farbami i akcesoriami potrzebnymi do malowania, a uwielbia plenery i myśli, że w projekcie „NASZA GALERIA” uda jej się zrealizować swoje marzenia. Ma nadzieję, że sprzedażą swoich prac „zarobi” na materiały malarskie. Więcej o autorce i jej pasjach na:

Szkice bardzo dopieszczone

Beczki Grohmana, pałac Izraela Poznańskiego, łódzkie synagogi – Grzegorz Szafulera, choć urodził się i od lat mieszka w podłódzkim Konstantynowie uwielbia portretować Łódź, tu zresztą mieszkał w latach 70. Wybiera do tego miejsca obiekty z bogactwem architektonicznego detalu, który namiętnie cyzeluje, dlatego jego prace, choć niewielkich formatów, powstają trzy, cztery dni. – „Lubię rysować na raty. Kiedy po przerwie wracam do rozpoczętej pracy łatwiej dostrzegam fragmenty, które należy jeszcze dopracować, udoskonalić, dopieścić” – opowiada artysta. Używając rapidografu piórka i tuszu rysuje miejskie pejzaże, wnętrza warsztatów, pracowni rzemieślniczych, mieszkań. Korzysta z gotowych zdjęć robiąc z nich odbitki i po przyłożeniu do papieru zaznacza najważniejsze punkty kompozycji, poszczególne odległości wylicza linijką. Stąd taka wierność w odtwarzaniu znanych obiektów i miejsc, na pierwszy rzut oka rozpoznawalnych, jak ulubiony pałac przy ulicy Ogrodowej. Wiele rysunków Grzegorza Szafulery zostało opublikowanych, np. w tomikach poetyckich czy w książkowej monografii Konstantynowa – to miasto również jest bliskie artyście, niedawno wrócił tu po wspomnianej wcześniej „przerwie na Łódź”. I od razu z pasją zaczął uwieczniać konstantynowskie widoki.

Do Naszej Galerii zapisała się za namową koleżanek ze Stowarzyszenia Plastyków Amatorów – aby wypełnić wolny czas, którego ma w nadmiarze od kiedy przeszła na rentę. Łodzianka, z wykształcenia magister ekonomii, z zamiłowania – malarka kwiatów i widoków wsi. – Kiedy chodziłam do szkoły podstawowej, nauczycielka plastyki radziła moim rodzicom, abym zdawała do liceum plastycznego, jednak oni wybrali dla mnie wykształcenie ekonomiczne. Teraz, kiedy odchowałam dzieci i już nie pracuję zawodowo, mogę w końcu skupić się na tym, co daje mi największą przyjemność, czyli na malowaniu – opowiada o swojej pasji. Maluje przyrodę, najchętniej polne kwiaty, np. maki, często wpisane w swojski, wiejski krajobraz. Lubi uwieczniać na płótnie lub kartonie pracę rolników, stąd obrazy żniwiarzy z kosą. Sama pochodzi ze wsi, tam spędziła szczęśliwe dzieciństwo i wraca do niego teraz myślami i swoimi pracami. Za pejzaże zdobyła dwa wyróżnienia w konkursach Stowarzyszenia Plastyków Amatorów, uczestniczy również w plenerach. Stosuje farby akrylowe i olejne, także suche pastele, preferuje formaty średniej wielkości. Z Naszą Galerią nie wiąże wielkich oczekiwań finansowych, sprzedaż prac jest dla niej sprawą drugorzędną. Dla Krystyny Kulińskiej sztuka to raczej spełnianie marzeń i pomysł na wypełnienie wolnego czasu. Warto też wspomnieć, że autorka sielskich pejzaży polskiej wsi ma uzdolnienia muzyczne – dawniej śpiewała w chórze i grała na mandolinie. Może znajdzie to odzwierciedlenie w jej twórczości plastycznej?

Mistrz firanek

Na zajęciach w Klubie Plastyka Amatora, do którego należy od 2002 roku, malował najczęściej martwe natury i kwiaty na tle okien – stąd określenie profesora Hungera - „mistrz firanek.” Jednak Pan Eugeniusz, z wykształcenia magister ekonomii, a przez 30 lat dyrektor Centrali Tekstylno-Odzieżowej w Łodzi, to przede wszystkim... prawdziwy amator! Amator sztuki oczywiście, którą najpierw kolekcjonował, przywożąc obrazy z licznych podróży służbowych do Chin, Wietnamu, Mongolii, a od dziewięciu lat, czyli od kiedy należy do sekcji plastycznej Uniwersytetu III wieku, przy Uniwersytecie Łódzkim, sam się nią zajmuje. Obrazy maluje zarówno farbami olejnymi, akrylowymi, akwarelowymi, jak również pastelami, a oprócz martwych natur tworzy wspaniałe pejzaże, w których przestrzeń budowana jest walorowo – szerokimi plamami koloru i dynamiczną kreską. Co ciekawe, prace tego artysty powstają najczęściej w niezwykle szybkim tempie. – Obraz najlepiej mi wychodzi jak maluję szybko i koncentruję się na całości, a nie na szczegółach. Jak tylko zaczynam zanadto cyzelować poszczególne fragmenty, to wiem, że nic dobrego z tego nie wyjdzie... – zdradza tajemnice swojego warsztatu. Do Naszej Galerii zapisał się w czerwcu 2007 roku i od razu został zakwalifikowany do udziału w lipcowym plenerze. Z Uniejowa przywiózł wysmakowane kolorystycznie pejzaże, np. panoramę tego miasta, ujmowanego zza Warty, gdzie domy wyłaniają się z bujnej zieleni drzew i wielobarwnej mozaiki dachów. Autor bawi się tu formą, kompozycją i kolorem, uzyskując wspaniałe malarskie efekty. To nie tylko prawdziwy amator ale i rasowy pejzażysta.

WACŁAWA BARTOSIK

Zapach kwiatów

Absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych w Łodzi, całe zawodowe życie przepracowała jako dekorator wystaw sklepowych i wnętrz. Dopiero na emeryturze mogła poświęcić się swojej największej pasji, tj. malowaniu kwiatów – najpierw poznając technikę farb olejnych, z czasem także akrylowych i akwarelowych. W Naszej Galerii, do której zapisała się w 2007 roku pokazuje, malowane na plenerach Stowarzyszenia Plastyków Amatorów, pejzaże o subtelnej, rozbielonej kolorystyce. Zobaczyć tam można również, realizowane przez nią podczas zajęć w pracowni, martwe natury i oczywiście kwiaty, które uwiecznia w każdej wolnej chwili. Na jej obrazach tworzą misterne kompozycje w wazonach, a także oszczędniejsze bukiety, składające się z dwóch-trzech kwiatów – wówczas Wacława Bartosik skupia się na cyzelowaniu szczegółu i odkrywaniu duszy swoich delikatnych modeli. Ostatnio najczęściej tworzy w technice akwareli, którą określa jako szybką, lekką i... tanią. A przy tym niezwykle efektowną, pozwalającą oddać efemeryczną urodę słoneczników, stokrotek, fiołków, bzów, konwalii, róż... Aby doskonalić warsztat artystka od 2001 roku uczęszcza na zajęcia plastyczne, prowadzone na łódzkim Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Przede wszystkim jednak malowanie to dla niej odpoczynek i wielka pasja.

JOLANTA LUCHOWSKA

Dziura w niebie

Swoją przygodę z malarstwem zaczynała od farb akwarelowych – tworzyła w niewielkim formacie, najczęściej pejzaże ze zdjęć, choć powstawały też prace z wyobraźni, o nietypowych rozwiązaniach formalnych. Z czasem zainteresowała się techniką farb olejnych i akrylowych oraz większymi formatami prac, następnie odkryła pastel – i dziś Jolanta Luchowska swobodnie korzysta z różnych technik plastycznych. Jej żywiołem jest niewątpliwie pejzaż, doskonalony podczas licznych plenerów. Podczas tegorocznego wyjazdu Naszej Galerii do Uniejowa, artystka tworzyła zarówno monochromatyczne akwarele, obrazy olejne, akrylowe, jak i kameralne suche pastele, przedstawiające widoki pola ze splatanymi kłosami zbóż, chabrów i maków – jej ulubionych kwiatów. Z innych plenerów i wyjazdów rehabilitacyjnych w 2007 roku, Jolanta Luchowska przywiozła kolejne pejzaże: malowane farbami akrylowymi na płótnie i pastelami na papierze. Jednym z najciekawszych jest tajemniczo zatytułowany obraz „Dziura w niebie” (akryl na płycie) – autorka skoncentrowała się w nim na czerwonej plamie zachodzącego słońca, odbijającej się w granatowej tafli wody, takie zestawienie kolorów podyktowało mroczną, niepokojącą tonację i nastrój tajemniczości.

W minionym roku Jolanta Luchowska stworzyła także cykl poświęcony roślinom wodnym. Jedna z jej prac o takiej tematyce zdobyła nawet wyróżnienie w konkursie marynistycznym – artystka prezentowała ją na wystawie w Galerii Starej ŁDK.

PIOTR DUDEK

Zabawy z formą i historią

Mieszka w Katowicach gdzie pracuje w Górnośląskim Centrum Kultury, jest słuchaczem Studium Wiedzy o Sztuce przy Politechnice Krakowskiej. Wraz z przyjaciółmi nadal spotyka się w pracowni artystyczno-literackiej Twórcownia Forma-T, która w 2007 roku miała wystawę zbiorową w Tychach – w Galerii Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Miniony rok przyniósł artyście także I nagrodę w konkursie „Rudzka jesień” (kategoria: grafika) za pracę pt. „Taniec śmierci”. Zaowocował też nowymi drzeworytami: wielkoformatowymi, monochromatycznymi pracami (ograniczonymi do dwóch kolorów: czerni i bieli lub ceglastego brązu) na których za pomocą płaskiej plamy koloru i uproszczonych, wręcz lekko zdeformowanych kształtów autor rozgrywa swoje fantastyczno-baśniowe kompozycje. Inspiracje czerpie z miejskiego pejzażu – przetworzonego na język syntetycznych form i symboli ale też z… historii. Jedna z grafik to portret Karola Kurpińskiego (1785-1857), wybitnego polskiego kompozytora i dyrygenta, autora słynnej „Warszawianki”. Piotr Dudek przedstawił tę postać w konwencji oficjalnych XIX-wiecznych portretów, niemniej z zastosowaniem środków wyrazu właściwych sztuce nowoczesnej. Inne prace katowickiego artysty z 2007 roku to wielowątkowe kompozycje coraz bardziej zmierzające w stronę abstrakcji, pełne odniesień mitologicznych, kosmologicznych a nawet futurystycznych – autor tworzy je z coraz większym rozmachem i fantazją, swobodnie bawiąc się formą.

Elżbieta Janka

Spokój umysłu

Patrząc na jej obrazy trudno uwierzyć, że malowaniem zajmuje się dopiero od grudnia 2005 roku. Jej zmierzające w stronę abstrakcji niewielkie akwarele zarówno w sposobie operowania plamą barwną, dobierania kolorów, dbałości o szczegół, jak i rozwiązań kompozycji wskazują na wielką intuicję artystyczną. Prace przywodzą na myśl surrealistyczne pejzaże a w gęstwinie plam i kropek odnaleźć można motywy: zimy w lesie, drogi wśród drzew czy ogródka ginącego w powodzi kwiatów nad którym górują dwa słoneczniki. Trudno odgadnąć które efekty są zamierzone a które przypadkowe. Czy brak głębi w obrazach jest celowy, czy też płaskość jest konsekwencją techniki kładzenia farb na kartonie: poprzez stawianie pojedynczych, małych kropek? Czy swoisty horror vacui: spiętrzenie motywów, gąszcz linii i plam, nachodzenie na siebie niektórych elementów to tylko zabawa formą, czy może tworzenie konsekwentnej, ściśle ze sobą powiązanej całości? Elżbieta Janka nie umie odpowiedzieć na te pytania. Jest samoukiem, nie zna tradycji historii sztuki, nie słyszała także o puentylizmie – sposobie budowania przestrzeni malarskiej, który najbardziej odpowiada jej manierze. Od 22 roku życia przebywa na rencie inwalidzkiej i ma mnóstwo zajęć. Jest wolontariuszem w V Domu Pomocy Społecznej przy ul. Przybyszewskiego w Łodzi, należy do Stowarzyszenia Studio Integracji w którym śpiewa pod kierunkiem Krzysztofa Cwynara, występuje w zespole prowadzonym przez Sylwię Maszewską, od czterech lat pisze wiersze. – Malowanie było więc kolejnym etapem rozwijania moich zainteresowań – opowiada artystka. – Każdy obraz tworzę po 7-8 godzin, niektóre kilka dni. To daje mi spokój umysłu. Lubię stosować ostre kolory, oddające konkretne uczucia, na przykład radość, złość. W moich pracach jest więcej baśni niż realizmu a efekty zaskakują mnie samą.

Ponieważ akwarela nie pozwala artystce na większe eksperymenty z barwą, w planach ma sięgnięcie po farby akrylowe – bardziej świetliste, intensywne, „krzyczące”. Co z tego wyniknie? Być może zobaczymy to już niebawem na ścianach Naszej Galerii, do której Elżbieta Janka chce przyprowadzić siostrę – także malującą.

BARBARA NOWAK

Pejzaże z duszą

Pabianiczanka, całe zawodowe życie przepracowała jako nauczycielka w szkole. Na pierwsze kursy plastyczne zapisała się do Klubu Nauczyciela w Łodzi, potem był Klub Plastyka Amatora przy ŁDK, sekcja plastyczna Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Pabianicach, a od listopada 2006 roku udział w projekcie Naszej Galerii. Ponieważ Barbara Nowak uwielbia malować pejzaże i kwiaty, została zaproszona do udziału w tegorocznym plenerze do Uniejowa. Był to jej pierwszy tego typu wyjazd, na którym wiele nauczyła się i od kolegów-artystów i od opiekunów merytorycznych – wykładowców łódzkiej ASP: profesora Ryszarda Hungera i Marka Saka. – „Jeśli dobrze przemyśli się ich uwagi to okazuje się, że zawsze mają rację” – stwierdziła po plenerze. Mniej interesowały ją wtopione w krajobraz zabytki, chętniej uwieczniała natomiast rozległe panoramy pól – przed, w trakcie i już po żniwach, z ciągnącymi się po horyzont belkami słomy, a także zakola Warty – malowane za pomocą suchych i olejnych pasteli oraz farb akrylowych. Barbara Nowak najlepiej czuje się w pracach niewielkiego formatu, stosuje w nich wysmakowane gamy świetlistych żółci i zieleni, doskonale zharmonizowane pod względem tonacji i temperatury koloru. Jej pejzaże są na swój sposób wyciszone, pełne wewnętrznego ładu i spokoju, każdy z tych obrazów ma własną „duszę”.

Drugim ważnym wątkiem w twórczości tej artystki są kwiaty – malowane najczęściej ze zdjęć, w pracowni. Powstają wówczas misterne kompozycje, niekiedy o barokowej wręcz dekoracyjności, z pietyzmem dopracowane w szczegółach: dla autorki ważna jest każda linia, plama, tło. Warto też wspomnieć, że artystka miała jesienią 2007 roku indywidualną ekspozycję w Miejskiej Bibliotece Publicznej Łódź-Polesie, przy ulicy Wróblewskiego, filia nr 12, uczestniczyła także w wystawie poplenerowej Naszej Galerii organizowanej w październiku tego samego roku.

WIESŁAWA PIETRZAK

Warsztat coraz doskonalszy

Jej obrazy najlepiej określić jako nastrojowe impresje, doskonale oddające nastój chwili, klimat miejsca, stan emocjonalny modela. Kiedyś dużo pracowała w plenerze, potem zajęła się portretami i aktami we wnętrzach. W 2007 roku powróciła do pejzażu – z myślą o planowanej wystawie indywidualnej w Norwegii – nie zaniedbując przy tym aktów i portretów. Maluje tylko farbami olejnymi, stosując dynamiczne pociągnięcia pędzla i grube faktury spiętrzonego koloru, dobieranego przez autorkę intuicyjnie. Wiesława Pietrzak nie boi się niedopowiedzianych partii płótna – woli bowiem obraz niedokończony niż przegadany. Najlepiej czuje się w średnich i dużych formatach – to one w pełni pozwalają oddać przestrzeń i „oddech” krajobrazu. Zdarza jej się przemalowywać prace, co daje ciekawe efekty artystyczne. To w pełni ukształtowana profesjonalistka (skończyła PWSSP w Poznaniu), o silnej osobowości i od wielu lat rozpoznawalnym stylu. Mimo to wciąż doskonali swój warsztat i poszukuje nowych artystycznych jakości – na tym upłynął jej 2007 rok.

Kontakty Wiesławy Pietrzak z galerią nie są zbyt częste, gdyż artystka mieszka w Polanowie na Pomorzu Środkowym i z powodów zdrowotnych nie może zbyt często podróżować. Mimo to sukcesywnie przesyła do Łodzi kolejne pejzaże, akty i portrety, niewątpliwie wzbogacające ofertę Naszej Galerii. Bezpośredni kontakt z autorką, mobiletel: +48 514 940 373

Agnieszka Sapińska - W malarstwie znalazła sposób na życie, stało się to jej hobby, a jednocześnie jest oderwaniem od szarej rzeczywistości. Swoje życie wiąże ze sztuką, która jest dla niej sposobem na przekazanie uczuć i wrażeń. Nie lubi samotności, jest osobą towarzyską. Przyjaźń jest dla niej bardzo ważna w życiu, stawiana na pierwszym miejscu. Stara się odnaleźć swoje miejsce w życiu poprzez samorealizację artystyczną.

MAGDALENA DORAU

Studia i moda

Obecnie jest studentką IV roku kierunku Projektowanie Odzieży w Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. To kontynuacja jej wcześniejszej edukacji: Magdalena Dorau ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych. Moda interesuje ją od lat – kiedyś przygotowywała kolekcje dla łódzkich firm odzieżowych a obecnie pracuje nad projektami odzieży dla osób niepełnosprawnych fizycznie. Doskonale rozumie potrzeby takich ludzi, gdyż przed laty sama poważnie ucierpiała w wypadku a teraz dzielnie zmaga się z chorobą. Artystka współpracuje także z Polskim Instytutem Edukacyjno-Szkoleniowym oraz z galeriami w Niemczech, w których wystawia swoje prace malarskie. Zajmuje się również tkaniną unikatową, grafiką, kolażem.
2007 rok nie przyniósł znaczących zmian w twórczości tej autorki – w ofercie galerii jest jej autoportret oraz rysunek kwiatów w wazonie. Zostały wykonane piórkiem na papierze w kolorze intensywnego, oranżu, przy użyciu czarnego tuszu, wykończone białą kredką – przez co całość jest nieco egzotyczna. Warto też nadmienić, że dzięki udziałowi w projekcie Nasza Galeria, obraz olejny Magdaleny Dorau znalazł się na jednej z kolorowych okładek magazynu kulturalnego Łodzi i województwa „Kalejdoskop” (nr 1/2007). Zamieszczono tam portret młodej dziewczyny z wazonem kwiatów, malowany farbami olejnymi: o grubej fakturze, utrzymany w ciepłej, nasyconej kolorystyce ugrów, brązów i żółcieni.

ALEKSANDRA CIECIURA

Pejzaż nade wszystko

Łodzianka, z zawodu lekarz stomatolog, musiała przerwać pracę zawodową z powodów zdrowotnych. Od tamtej pory ma jeszcze więcej czasu na swoją pasję, czyli malowanie, a efekty jej twórczych poczynań można oglądać na wystawach Stowarzyszenia Plastyków Amatorów, Łódzkiej Izby Lekarskiej i od dwóch lat w Naszej Galerii. Zanim jednak Aleksandra Cieciura stanie przed czystym płótnem lub kartonem, wcześniej musi „skumulować” wrażenia na zdjęciach robionych podczas licznych podróży wakacyjnych. Fotografie te są punktem wyjścia do wyciszonych, lirycznych pejzaży o wystudzonej, jasnej kolorystyce. Artystka najchętniej uwiecznia typowy polski krajobraz: nizinne pola i łąki o poziomej linii horyzontu, tafle wody w której odbijają się drzewa i samotne wiejskie domki, majestatyczne góry. 2007 rok również upłynął Aleksandrze Cieciurze na malowaniu pejzaży: nadmorskich widoków, łąk i kwiatów. Z technik malarskich zdecydowanie preferowała farby olejne, akwarele uważając za „zbyt kapryśne”. Tradycyjnie uczestniczyła w wystawach prac amatorów zorganizowanych w Łódzkim Domu Kultury, Bibliotece Uniwersyteckiej oraz Łódzkiej Izbie Lekarskiej.

Czesława Stefańska

Relaks przy płótnie

Można powiedzieć, że ze sztuką związane jest jej całe życie, także zawodowe. Absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych, 32 lata przepracowała w Wytwórni Filmów Animowanych SeMaFor a następnie w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi, obecnie na rencie. Najchętniej maluje pejzaże: lasy, morze i ulubione góry – ze zdjęć, w pracowni. Pozwala jej to na większą zabawę warsztatem i eksperymenty z kompozycją, swobodne interpretowanie motywów, syntetyzowanie. Korzysta z farb akwarelowych, temperowych i ulubionych olejnych, tworzy także dynamiczne rysunki tuszem, wykorzystując formalne możliwości tej techniki: delikatne efekty rozmycia połączone z linearnością, wrażenie graficzności. – Malując wypoczywam, sztuka to doskonały relaks ale i samorealizacja – uważa artystka.

Do Naszej Galerii Czesława Stefańska trafiła przez Towarzystwo Przyjaciół Niepełnosprawnych. W projekcie uczestniczy od początku i jest bardzo zadowolona z udziału w nim.

Elżbieta Łukasik

Pejzaż dopieszczony

Jej przygoda z malowaniem zaczęła się w od udziału w plenerze w Kątach Rybackich w połowie lat 90. Tam zachwyciła się zmiennością i różnorodnością przyrody, którą uwiecznia do dziś – głównie w technice suchej pasteli. – Podziwiam strukturę śniegu, nietypowe kształty drzew, ulotność oświetlenia i kolor, który najpełniej udaje mi się oddać pastelami – opowiada artystka. Rzeczywiście, jej pejzaże w tej technice – widoki gór, morza, polnych kwiatów na tle zboża – ujawniają doskonale opanowany warsztat, którego nie powstydziłby się artysta zawodowy (Elżbieta Łukasik jest z zwodu ekonomistą, maluje w wolnych chwilach, których ostatnio ma niestety coraz mniej...). Na uwagę zasługują zwłaszcza płynne przejścia plam barwnych, ujmowanych w ryzy porządkującą kompozycję kreską. I chociaż autorka deklaruje, że swoje prace tworzy intuicyjnie, to widać, że panuje i nad całością i nad szczegółem – jej zdaniem zbyt dopieszczanym. Pejzaże Elżbiety Łukasik z pewnością nie są jednak „przegadane”. Jest w nich pewna lekkość, nastrój miejsca i chwili, oddany charakterystycznymi dla suchej pasteli przetarciami ale także rozwibrowaną plamą barwną czy plątaniną linii. Dominują kolory ciepłe np. piękne zestawienia błękitów, turkusów i zieleni składających się na obraz wzburzonego morza, czy nasycone ugry i pomarańcze, miękko przechodzące jedne w drugie w pejzażu Czerwonych Wierchów. W jej dorobku są także pastele utrzymane w ciemniejszej kolorystyce, o mocniejszych kontrastach, jak np. nastrojowy „Zmrok” inspirowany twórczością Stanisława Wyspiańskiego.

O Naszej Galerii Elżbieta Łukasik dowiedziała się w Towarzystwie Przyjaciół Niepełnosprawnych, w którym jest sekretarką. Udział w tym projekcie okazał się niezwykle budujący – cieszy ją, że powstało miejsce integrujące artystów niepełnosprawnych z całej Polski a zarazem pozwalające im szerzej zaistnieć w świadomości odbiorcy: poprzez wydawanie katalogów, sprzedaż prac. Oglądanie swoich obrazów na stałej ekspozycji daje twórcom ogromną satysfakcję i wiarę, że to, co robią ma głęboki sens.